«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) جماعت انبوه. (منتهی الارب). جمع کثیر. (اقرب الموارد). || ترکت النخله حوقاً؛ بیخ شاخه های پیراستهء باقیمانده بر تنهء درخت. || گرداگرد سرنره. (منتهی الارب). رجوع به حوق بضم حاء شود. || (مص) روفتن خانه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). خانه رفتن. (تاج المصادر بیهقی). || مالیدن و نرم و هموار ساختن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). محیق و محوق نعت است از آن. (منتهی الارب). || احاطه کردن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج).