«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (از ع، اِ) فراخی سال و حال. || باران. و بمد آخر [ حیاء ] نیز آمده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). باران بهاری. (دهار). باران که زمین زنده کند. (مهذب الاسماء). || گیاه از آنجا که از باران ناشی میشود. || پیه و روغن. (اقرب الموارد). || شرم. (آنندراج). در تداول فارس زبانان، به معنی حیاء و شرم و آزرم باشد و آن انحصار نفس است در وقت استشعار ارتکاب قبیح جهت احتراز و استحقاق مذمت. (نفایس الفنون) : شرم از اثر عقل و اصل دین است دین نیست ترا گر ترا حیا نیست. ناصرخسرو. پیش این الماس بی اسپرمیا کز بریدن تیغ را نبود حیا.مولوی. - باحیا؛ آنکه دارای حیا باشد : باحیا گفت او مرا و چشم من روشن بدو هرکه روشن دیده تر شد بیشتر دارد حیا. سنائی. - بی حیا؛ کسی که فاقد حیا باشد : دوم پرده بر بیحیائی متن که او میدرد پردهء خویشتن.سعدی. -بی حیائی؛ بی شرمی. هرزگی. -امثال: حیا در چشم است. در گدا حیا نبود؛ گدا حیا ندارد. یک جو از حیا کم کن و هرچه میخواهی بکن. - حیازده؛ شرمسار. (آنندراج) : چنین حیازده رفتی بسیر باغ و نداشت رخ نزاکت شرم تو تاب خندهء گل. غیاض (ازآنندراج). - حیا کردن؛ شرم داشتن. استحیاء.