حیاصه

«لغت نامه دهخدا»

[صَ] (ع اِ) دوال که بدان زین بندند. اصل آن حواصه بوده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). دوالی که تنگ اسب را بدان استوار کنند. (غیاث). || (مص) دوختن. || فراهم آوردن میان دو چیز. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به حوص شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر