حیر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) جای گرد آمدن آب. || جای مغاک که آب باران در آن گرد آید. (منتهی الارب) (آنندراج). || جای پست. (منتهی الارب). || بستان. || حَیرَه است در جمیع معانی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به حیره شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر