حیضه

«لغت نامه دهخدا»

[ضَ] (ع اِمص) بی نمازی زنان. (منتهی الارب). ج، حِیَض. || (اِ) لتهء حیض. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). کهنهء بی نمازی. پارچهء حیض. خرقهء حایض. (مهذب الاسماء). || نوع و هیئت حیض. (ناظم الاطباء). || سنگینی معده و سد شدن آن از غذای ناگوار :
آدم از آن دانه که شد حیضه دار
توبه شدش گل شکر خوشگوار.نظامی.
حلوا که طعام نوش بهرست
در حیضه خوری بجای زهرست.نظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر