«لغت نامه دهخدا»
[ضَ] (ع اِمص) بی نمازی زنان. (منتهی الارب). ج، حِیَض. || (اِ) لتهء حیض. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). کهنهء بی نمازی. پارچهء حیض. خرقهء حایض. (مهذب الاسماء). || نوع و هیئت حیض. (ناظم الاطباء). || سنگینی معده و سد شدن آن از غذای ناگوار : آدم از آن دانه که شد حیضه دار توبه شدش گل شکر خوشگوار.نظامی. حلوا که طعام نوش بهرست در حیضه خوری بجای زهرست.نظامی.