حیطه

«لغت نامه دهخدا»

[طَ] (ع مص) حوط. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). دیوار گرد چیزی برآوردن. (آنندراج). رجوع به حوط شود. || جای احاطه کرده شده. (آنندراج) (غیاث). در حیطهء تصرف درآوردن. || (اِمص) اسم است احتیاط را. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر