«لغت نامه دهخدا»
[تَ پَ رَ] (نف مرکب)دوستدار انگشتری آنکه محبت او بخاتم بحد پرستش شود : چنان بود کان مرد خاتم پرست بخاتم همی کرد بازی به دستنظامی رجوع به خاتم شود.