خاده

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ] (اِ) چوبی باشد بلند و راست که کشتی بانان کشتی بدان رانند || چوبی را نیز گفته اند که جاروبی بر سر آن بندند و دیوار و سقف خانه را بدان جاروب کنند || هر چوبی که راست رسته باشد || چوبی که دار سازند بجهت قصاص دزدان (برهان) (آنندراج) (شرفنامهء منیری) (فرهنگ جهانگیری) : نصیب دوست تو هست گل ز باغ ولی نصیب دشمن تو هست خاده از پی دار سوزنی گروگان خوهی سرخ و مرغول رومه بسختی چو خاره به تیزی چو خاده سوزنی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر