«لغت نامه دهخدا»
[شِ] (نف مرکب) شکافندهء خارا و سنگ سیاه سخت : ز خاریدن کوس خاراشکاف پر افکند سیمرغ در کوه قافنظامی همانا که آن هاتف خضرنام که خاراشکاف است و خضراخرامنظامی || کنایه از زورمند و قوی : طلب فرمود شه خاراشکافی ز خارا موج خون بر خاره بافی لالی (از آنندراج).