«لغت نامه دهخدا»
[شَ / شِ کَ] (نف مرکب)سخت محکم آنکه سنگ خارا بشکند قوی بسیار سخت : یکی اسب باید مرا گام زن سم او ز پولاد خاراشکنفردوسی حبذا اسبی محجّل مرکبی تازی نژاد نعل او پروین نشان و سم او خاراشکن منوچهری همواره پشت و یار من پوئیده بر هنجار من خاراشکن رهوار من شبدیزخال و رخش عم لامعی || نام نسیجی است قسمی جامه.