«لغت نامه دهخدا»
[رُ خَ / خُو] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) آنچه از گیاه هرزه از کشت زار برکنند نما و نشو کشت را : گر ایدونکه رستم بود پیشرو نماند بر این بوم و بر خار و خوفردوسی سواران و اسبان پرمایه اند ز گردنکشان برترین پایه اند سلاح است و بهرامشان پیشرو که گردد سنان پیش او خار و خوفردوسی بکوشم که آباد گردد زنو نمانم که ماند پر از خار و خوفردوسی زمینی که بود اندر او خار و خو سراسیمه در وی سپهدار گو ؟ (نسخه ای از لغت نامهء اسدی) زمانی بدین داس گندم درو بکن پاک پالیزم از خار و خواسدی.