خاش

«لغت نامه دهخدا»

[] (ص، اِ) کسی را گویند که محبت آن مفرط باشد (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری) (فرهنگ جهانگیری) (از فرهنگ شعوری ج 1 ص 366 ) (فرهنگ رشیدی) (فرهنگ حافظ اوبهی ||) مادرزن و مادرشوهر (آنندراج) (برهان قاطع) (فرهنگ رشیدی) (فرهنگ جهانگیری) (انجمن آرای ناصری ||) ریزهء چوب و خار و خاشاک و آن را خاش و خشک نیز گفته اند (برهان قاطع) (فرهنگ رشیدی) (انجمن آرای ناصری) (فرهنگ شعوری ج 1 ص 366 ) : ز هر خاشه ای خویشتن پرورد بجز خاش وی را چه اندر خورد (فرهنگ شعوری ج 1 ص 366 ||) قماش ریزه دم مقراض (برهان قاطع (||) اِمص) خائیدن (برهان قاطع) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری) (فرهنگ جهانگیری) : نشست و سخن را همی خاش زد ز آب دهان کوزه را شاش زدرودکی (|| اسم « پر » فعل) هس (در تداول مردم دیلمان) رجوع به هس شود (|| اِ) استخوان (در تداول مردم دیلمان و سیاه کل ||) جنگ است با ترکیب میشود و پرخاش میگردد (فرهنگ شعوری ج 1 ورق 366 ) و آن ظاهراً براساسی نیست.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر