خاص کردن

«لغت نامه دهخدا»

[خاص ص کَ دَ] (مص مرکب) مخصوص کردن، اختصاص دادن اغتزاز (منتهی الارب) (اقرب الموارد) : این پسر تاش را از خاصگان خود کرد (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 381 ) کای شده آگاه باستادیم خاص کن امروز بدامادیمنظامی در طمع آن بود دو فرزانه را کز دو یکی خاص کند خانه رانظامی خاص کند بنده ای مصلحت عام را (گلستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر