«لغت نامه دهخدا»
[خاص ص کَ دَ] (مص مرکب) مخصوص کردن، اختصاص دادن اغتزاز (منتهی الارب) (اقرب الموارد) : این پسر تاش را از خاصگان خود کرد (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 381 ) کای شده آگاه باستادیم خاص کن امروز بدامادیمنظامی در طمع آن بود دو فرزانه را کز دو یکی خاص کند خانه رانظامی خاص کند بنده ای مصلحت عام را (گلستان).