خافض

«لغت نامه دهخدا»

[فِ] (ع ص) از نامهای باری تعالی است (مهذب الاسماء) (غیاث اللغات) (منتهی الارب) (اقرب الموارد) خداوند به این نام از این جهت مسمی شده است که پست دارنده و خوارکنندهء جباران و فراعنه میباشد || خوش و خرم منه: عیش خافض (منتهی الارب) ||صاحب وقار و سنگینی منه: هو خافض الطیر؛ یعنی صاحب وقار است (منتهی الارب ||) کسره دهنده (غیاث اللغات) جاره ||منصوب بنزع خافض: در اصطلاح نحویان منصوب بنزع خافض آن منصوبی است که علت نصب آن برداشتن حرف جر است از سر آن شارح انموذج می گوید: ان حرف الجر قد تحذف و ینصب مدخولها و یقال انه منصوب علی نزع الخافض او علی المفعولیه جامع المقدمات شرح انموذج ص 287 چ طاهر خوشنویس) ) « من قومه » ای « و اختار موسی قومه » کقوله تعالی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر