خافضه

«لغت نامه دهخدا»

[فِ ضَ] (ع ص) زمین پست و پرنشیب منه: ارض خافضه السقیاء؛ یعنی زمین که آب دادنش سهل میباشد (منتهی الارب||) 56 )؛ یعنی / جاره کسره دهنده || زن ختانه (منتهی الارب) زنی که ختنهء زنان کند || فرودآورنده، منه : خافضه رافعه (قرآن 3 برمیدارد قومی را بسوی جنت و فرود می آورد قومی را در آتش.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر