«لغت نامه دهخدا»
[خافْ فَ] (ع اِ) وعاء حب؛ پوستی که دانهء گندم و جو و امثال آن دروی است || جبهء چرمین عسل چینان || خریطهائی که در آن عسل نهند || سفرهء برداشته سرها که بخریطه ماند و در آن عسل چینند (منتهی الارب).