خاک آلودن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص مرکب) آغشتن بخاک || در خاک خفتن : گر ز خاک آلودنت آسوده میگردند خلق تن بخاک تیره ده آسایش دلها طلب صائب تبریزی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر