خاک خورد

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ / خُرْ] (ن مف مرکب)خاک خورده رجوع به خاک خور و خاک خوار شود : یکی مرغ پرورده ام خاکخورد ز گیتی مرا نیست با کس نبردفردوسی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر