خاک شدن

«لغت نامه دهخدا»

[شُ دَ] (مص مرکب) کنایه از خویشتن را هیچ و ناچیز پنداشتن : در بهاران کی شود سرسبز سنگ خاک شو تا گل بروید رنگ رنگمولوی ای برادر چو عاقبت خاک است خاک شو پیش از آنکه خاک شویسعدی ازین خاکدان بنده ای پاک شد که در پای کمتر کسی خاک شدسعدی || مدفون شدن || نابود شدن : ای بسا آرزو که خاک شده (سعدی ||) مبدل بخاک گردیدن : که گر خاک شد سعدی او را چه غم که در زندگی خاک بوده است هم(بوستان) ما خاک شویم و هم نگردد خاک درت از جبین ما پاک سعدی (ترجیعات) سعدی اگر خاک شود همچنان ناله و زاریدنش آید بگوشسعدی || در اصطلاح کشتی گیران به جای سر پا کشتی گرفتن بزمین افتادن ولی بکشتی ادامه دادن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر