«لغت نامه دهخدا»
[کَ دَ] (مص مرکب) دفن کردن در خاک چیزی را پنهان کردن بخاک سپردن پوشانیدن بزیر خاک || در گور کردن در قبر نهادن -امثال: خدا پاکمان کند خاکمان کند فلانی دو سه شاه را خاک کرده؛ کنایه از اینکه دورهء آنها را دیده || نابود کردن : مترس از محبت که خاکت کند که باقی شوی گر هلاکت کند سعدی (بوستان) جان بزیر قدمت خاک توان کرد ولیک گرد بر گوشهء نعلین تو نتوان دیدن سعدی (طیبات ||) در اصطلاح کشتی گیران حریف را از سر پا بزمین انداختن و در زمین نشاندن.