خاکی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب) کنایه از افتادگی کردن و بندگی نمودن باشد (برهان قاطع) (ناظم الاطباء ||) بیقراری کردن (برهان قاطع) (ناظم الاطباء)( 1 ||) تسلیم کردن (اشتنگاس ||) با خاک آغشتن ( 1) - صاحب فرهنگ آنندراج گوید این دو معنی را برای تهیهء سفر » بمعنی « پای خاکی کردن » نوشته اند لیکن تا مفعول آن مذکور نشود مفید این معنی نمی تواند شد بلی « خاکی کردن » آنندراج) بنا بر نظر مؤلف آنندراج این مصدر باید متعدی باشد ) « خاکی کردن » آمده نه تنها « کردن و التجاء بسوی چیزی آوردن نه لازم.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر