خالی بودن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص مرکب) تهی بودن( 1) : ز درویش خالی نبودی درش سعدی (بوستان) - جای فلان خالی بودن؛( 2) رجوع شود به جای فلان خالی || خلوت بودن || بخلوت بودن تنها بودن با کسی نبودن || خالص بودن بی آمیغ بودن : نصیحت چو خالی بود از می آید و معنی « بودن » در معنای وصفی یاد کردیم همواره با مصدر « خالی » غرض سعدی (بوستان) ( 1) - معانیی که برای مصدری میدهد ( 2) - این ترکیب در مواردی استعمال میشود که گوینده ای از مکان خوش (یا آنکه خوش نبوده و بمزاح خوش تأسف میخورد (واقعاً یا مزاح گونه) از اینکه چرا مخاطب در آنجا « جای شما خالی بود » گرفته است) توصیف میکند و با آوردن « جای شما خالی بود خالی نباشد جای خوبی بود » : استعمال میشود چون « خالی نباشد » نبوده است و گاهی هم با این ترکیب.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر