خالی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب) تهی کردن پرداختن از تَخلیَه (اقرب الموارد) (منتهی الارب) : زیبا نهاد مجلس و خالی بکرده جای( 1) ساز شراب پیش نهاده رده رده شاکری بخاری (از صحاح الفرس) گر تو این انبان ز نان خالی کنی پر ز گوهرهای اجلالی کنیمولوی کردیم بسی جام لبالب خالی تا بو که نهیم لب بر آن لب حالی سعدی (رباعیات) - تفنگ خالی کردن؛ گلولهء تفنگ را رها کردن مقابل تفنگ پر کردن - دل خالی کردن؛ درد دل گفتن دل را از غم پرداختن || - ترسانیدن - ظرف خالی کردن؛ ظرف را تهی کردن || خلوت کردن : چون خوانها برداشتند و اعیان درگاه پراکندن گرفتند سلطان خالی کرد و عبدوس را بخواند و دیر بداشت (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 252 ) و اگر مهمی بودی یا نبودی بر من خالی کردی و گفتی دوش چه کردی و چه خوردی و چون خفتی (تاریخ بیهقی) با این دو تن خالی کردند و حالها بازگفتند (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 394 ) بخت النصر (بخت نصر) گفت با دانیال من خوابی دیده ام که میخ زدم دانیال گفت: مجلس خالی کن (قصص الانبیا ص 184 ) خانه خالی کرد شاه و شد برون تا بپرسد از کنیزک او فسونمولوی گفت: حال خویش برگوی گفت: ار ملک فرماید تا خالی کنند، فرمود تا مردمان برفتند (تاریخ سیستان) کدخدای خویش ناصرالدین کمال را بخواند و جا خالی کرد و گفت (تاریخ سلاجقهء کرمان ||) روان کردن شکم || ترک کردن گذاشتن || برانداختن برباد دادن (ناظم الاطباء) ( 1) - ن ل: زیبا نهاد مجلس و خالی گزیده جای.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر