«لغت نامه دهخدا»
خاموش » [گَ تَ] (مص مرکب)( 1)بی صدا گشتن بی سخن گشتن خاموش شدن خاموش گردیدن اِنصاف اِرمام رجوع به شود : بروی اندر افتاد و بیهوش گشت نگفتش سخن هیچ و خاموش گشت فردوسی - خاموش گشتن « خامش گردیدن » و « شدن آتش؛ خاموش شدن آن انطفاء - خاموش گشتن از اندوه یا خشم؛ بیرون آمدن از خشم یا اندوه وُجوم (تاج المصادر بیهقی) - « خاموش گردانیدن » و « خاموش ساختن » و « خاموش کردن » خاموش گشتن چراغ یا شمع؛ فرومردن آنها ( 1) - این مصدر مطاوعهء است « خاموش نمودن » و.