«لغت نامه دهخدا»
(اِ) نوعی خورش است و آن چنان است که گوشت گوسفند یا گوساله را با پوست دباغت کرده آنها را در سرکه پرورده و بعد در بر « آمص » بوده یعنی در خامی آمیزش یافته است معرب آن را « خام آمیز » روغن پخته و مرق آن را صاف نموده بخورند و در أصل گویند (انجمن آرای ناصری) (آنندراج) گوشت خام که در سرکه افکنند قَمیز « هابیل » بر وزن « عامیص » و « کامل » وزن (زمخشری) طعامی ست از گوشت گوساله با پوست آن و یا شوربای سکباج که سرد کرده و روغن آن را دور سازند (از تاج العروس)( 1) آبگوشت بی چربشی که گذارند سرد شود تا ببندد (ناظم الاطباء) آمص عامص آمیص (منتهی الارب) ( 1) - در تاج العروس چنین آمده است: خامیز اهمله الجوهری و قال الازهری لااعرف خمز و لااحفظ للعرب فیه شیئاً و قد قال اللیث طعام یتخذ من لحم عجل بجلده و قال الاطباء الهلام هو مرق السکباج المبرد المصفی من الدهن و قال ابن سیده الخامیز اعجمی حکاه صاحب العین و لم یفسره قال و اراه ضرباً من الطعام و کذا فی اللسان والتکمله.