خانگاه

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نْ] (اِ مرکب) خانقاه (شرفنامهء منیری) بر وزن و معنی خانقاه است و آن خانه ای باشد که درویشان و مشایخ در آن عبادت باشد (از برهان قاطع) : اما خانگاهی محتشم است « خانگه » هم آمده است که « الف » کنند و بسر برند خانقاه معرب آن و بحذف کی همچون حرمی است از آن شیخ ابواسحاق شیرازی رحمه الله (فارسنامهء ابن بلخی ص 146 ) و خود موی بازمیکنم و به خانگاهی می شوم و به عذر گذشته مشغول (بدایع الازمان ||) خانه : سه جادو مرمرا در خانگاهند که در نیرنگ جستن صد سپاهند (ویس و رامین).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر