خایهء زر

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ یِ زَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب (آنندراج) (ناظم الاطباء ||) گلولهء زر (آنندراج) : در آن گوهرین گنج بن ناپدید بدی خایهء زر خدای آفرید زمانه دگر گونه آیین نهاد شد آن مرغ کو خایه زرین نهاد نظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر