«لغت نامه دهخدا»
[خُب ب] (ع اِ) پوست درخت (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب) (از المنجد) (از تاج العروس ||) زمین پست مغاک (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس) ج، اخباب، خُبوب || پارچه ای که بر سر انگشت بندند (از معجم الوسیط) ج، اخباب، خُبوب || زمین سخت (از معجم الوسیط).