خباط

«لغت نامه دهخدا»

[خَبْ با] (ع ص) آنکه خبط( 1)فروشد (از لباب الانساب ابن اثیر) ( 1) - خبط شاخه های ریختهء درخت است برای تعلیف اشتران (از انساب سمعانی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر