«لغت نامه دهخدا»
انه کان » :( [خَ بَ] (ع مص) نوعی از دویدن (از متن اللغه) (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از معجم الوسیط حدیث نبوی از معجم الوسیط ||) پویه دویدن (از متن اللغه) (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان ) « اذا طاف خب ثلاثاً العرب) (از تاج المصادر بیهقی ||) برداشتن هر دو دست و پای راست را معاً و هر دو دست و پای چپ را معاً (از متن اللغه) (از معجم الوسیط) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد ||) گاه بر این دست و گاه بر آن دست استادن اسب (از منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس ||) تیز رفتن (از منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط) (از اقرب الموارد) : رفت سوی رز با تاختنی و خببی منوچهری || در کارها سرعت داشتن|| و معروف « متقارب » و « رکض الخیل » و « مخترع » برآمدن گیاه (از معجم الوسیط (||) اِ) نام بحری است نزد عروضیان مسمی به مصطلح عروضیان در این لغتنامه شود « بحر » است که سعیدبن مسعد آنرا بر اوزان خلیل بن احمد افزود رجوع به.