خبثه

«لغت نامه دهخدا»

[خِ ثَ] (ع اِمص) بنده گرفتگی از قومی که برده کردن آنها حلال نیست (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء ||) ناپاکی ناراستی (از ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر