«لغت نامه دهخدا»
1) [خَ بَ نُ / نِ / نَ دَ](مص مرکب) مطلع کردن آگاهی دادن خبردار کردن رجوع به خبردار کردن شود ( 1) - در مصادر ) نمی توان استفادت کرد و مصدر مرکبی ساخت و در معنایی بکار برد که « نمودن » مرکب گروهی را نظر آنست که از مصدر معین جایز نیست ولی امروزه در محاورات « کردن » در معنای « نمودن » می سازند و بکار می برند زیرا استعمال « کردن » از مصدر معین مردمان اینگونه استعمالها زیاد و بسیار بکار است.