«لغت نامه دهخدا»
[خَ بَ / بِ کَ دَ] (مص مرکب) خفه کردن تذریع جرض زَنا خنق ذَبح سَأت سأب سَأد ظات زَعط ضُفد (از منتهی الارب) : سلطان را رشته در گردن کردند تا خبه کنند (جهانگشای جوینی).