خبیب

«لغت نامه دهخدا»

[خُ بَ] (اِخ) ابن عبدالرحمن بن ادرک وی از راویان ضعیف حدیث است و نام حقیقی او حبیب است نه خبیب (از لسان المیزان ج آمده: خبیب بن عبدالرحمن استاد مالک و محدث بوده است « منتهی الارب » 2 ص 394 ) در.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر