خبیب

«لغت نامه دهخدا»

[خُ بَ] (اِخ) ابن جهنی وی جد معاذبن عبدالله بن خبیب بود ابن انس و ابن شاهین و غیر آن دو او را از صحابیان آورده اند ابن السکن از طریق ابن وهب از ابن ابی ذئب از اسیدبن ابی اسید از معاذبن عبدالله بن خبیب از پدرش از خبیب جهنی حدیثی اخراج ولی من ندانستم چه بگویم پس سه بار گفت « قل » : پس ساکت شد باز فرمود « قل » : کرده که نقل کرد روزی پیغمبر به من فرمود و این سه « قل اعوذ برب الناس » و « قل اعوذ برب الفلق » و « قل هوالله احد » : لذا من گفتم چه بگویم ای رسول خدا؟ گفت بگو « قل » را سه بار بهنگام صبحگاه و شامگاه بر زبان ران و آن ترا از هرچیزی کفایت می باشد ابن السکن پس ازین نقل قول گوید مرا « قل » زیاده است اما در این حدیث نیز اختلاف می باشد، من (= صاحب « عن خبیب » چنان گمان است که در این سلسله حدیث او جملهء اصابه) می گویم و ابن منده نیز از طریق ابی مسعود از ابن ابی فدیک از ابن ابی ذئب اخراج کرده و گفته است من در این حدیث را نگفته است من (= صاحب « عن جده » را نیز دیده ام و باز گفت ابومسعود چنین حدیث کرده است ولی غیر او « عن جده » عبارت ولی ابن ،« عن جده » اصابه) میگویم ابوداود و نسائی و ترمذی و طبرانی و عبدبن حمید و غیر آنها چنین اخراج کرده ولی نگفته اند شاهین از طریق عاصم و عبدان از طریق ابن عماره و این دو (عاصم و ابن عماره) از ابن ابی ذئب اخراج کرده و در آن گفته اند و ابن عماره کلمهء خبیب جهنی را نیز افزوده و گویی نسبت بجد او داده و سپس ابن عماره بر ظاهر آن « عن معاذبن خبیب عن ابیه » ( عبارت اعتماد کرده است ابن قانع و طبرانی و جز آن دو او را از سحابیان آورده اند (از الاصابه قسم 1 ص 104.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر