«لغت نامه دهخدا»
[خَ بَ] (ع اِ) خرقه که از جامه بیرون کنند و بر دست و مانند آن بندند (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) (تاج العروس) ج، خبائب || گوشت بدرازا بریده و تنگ کرده (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) ج، خبائب || شکم وادی (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) ج، خبائب.