«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (ع ص) پلید ناپاک ضد طیب (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) (تاج العروس) (متن اللغه) ج، خُبُث، خُبَثاء، اَخباث، خَبَثَه، 5) ماکان الله لیذر المؤمنین علی ما انتم / خَبیثون جج، اخابیث : قل لایستوی الخبیث و الطیب ولو اعجبک کثره الخبیث (قرآن 100 3 ||) آنکه یاران بد داشته باشد (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج||) / علیه حتی یمیزالخبیث من الطیب (قرآن 179 مَرید مارِد (یادداشت بخط مؤلف ||) نامرغوب مقابل جید و سلیم (یادداشت بخط مؤلف) بنابرقول تهانوی بنقل از شارح « ولاتیمموا الخبیث منه تنفقون » مصابیح در اول کتاب بیع خبیث برای ردیی ء از خواسته و مال نیز استعمال شده آنجا که می فرماید شود || هرچیز حرام مانند زنا (از « کشاف اصطلاحات الفنون » یعنی مال و خواسته ای که ردیی ء وی است انفاق نکنید رجوع به منتهی الارب) (اقرب الموارد) (تاج العروس) در شرح مصابیح در اول کتاب بیع آمده: خبیث در اصل هر چیزی را گویند که بواسطه ردائتش آنرا مکروه و ناپسند شمارند و در حرام نیز استعمال شده بواسطهء آنکه شارع آنرا ردیی ء و مکروه شمرده چنانچه 4) یعنی حرام را بجای حلال بکار نبرید (از / لفظ طیب را برای حلال استعمال کرده و فرموده : ولا تتبدلوا الخبیث بالطیب (قرآن 2 کشاف اصطلاحات الفنون ||) هر چیز پلید ج، خَبائث (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) قبیح زشت : دگر پند و بندش نیاید بکار درخت خبیث است بیخش برآر سعدی (بوستان ||) گربز (از منتهی الارب) (تاج العروس) (متن اللغه ||) هر چیزی است بدبوی و بدطعم مانند سیر و پیاز (از منتهی الارب) (اقرب الموارد ||) در اصطلاح اهل درایه لفظ خبیث از الفاظ ذم و قدح است و راوی خبیث کسی است که روایتش قابل قبول نیست || هر چیز که عرب آنرا پلید میداند مانند عقرب و مار (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) (تاج العروس) ج، خَبائث || سفله فرومایه پست ناپاک و بی شرم : شهنشه نیارست کردن حدیث که بر وی چه آمد ز خبث خبیث سعدی (گلستان) خبیث را چو تعهد کنی و بنوازی بدولت تو نگه میکند به انبازی سعدی (گلستان) یکی از خبیثان شهر این سخن بحاجی رسانید و دادش جواب سلمان ساوجی.