خبیط

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع اِ) حوض کوچک ویران شده بر اثر پای شتران (از منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط) (تاج العروس) (اقرب الموارد) ج، خُبُط || ماست که بر آن شیر تازه ریزند هم زنند تا مخلوط شود (از منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط) (تاج العروس) ج، خُبُط || آب اندک باقی مانده در حوض (از منتهی الارب) (اقرب الموارد) (اقرب الموارد) (متن اللغه) (معجم الوسیط) ج، خُبُط || اندازهء کمی از آب در حدود نصف یا ثلث آن (از متن اللغه) خبیطه - فرس خبیط؛ اسب که پای بر زمین زند (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر