«لغت نامه دهخدا»
[خَ مِ قُ کَ دَ] (مص مرکب) یک دور قرآن را از اول به آخر خواندن یک دور قرآن تمام کردن یکبار همهء قرآن را از بدء تا آخر خواندن قرائت قرآن را بپایان بردن (یادداشت بخط مؤلف) نیکخواهانش گفتند که ختم قرآن کن (گلستان) عابدی را گویند که شبی ده من طعام خوردی و تا صبح نخفتی و ختم قرآن کردی (گلستان).