ختن

«لغت نامه دهخدا»

[خَ تَ] (ع اِ) پدرزن (از منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط) ج، اختان || برادرزن (منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط) ج: اختان || داماد صهر (از منتهی الارب) (مهذب الاسماء) ج، اختان : جود سپاهست و تو او را ملک فضل عروسست و تو او را ختنفرخی همتش آب و معالی ام و بیداری ولد حکمتش عم و جلالت خال و هشیاری ختن منوچهری در کشاف اصطلاحات فنون آمده: هر جفت ذات رحم محرم از او را مانند شوهر دختر و خواهر و عمه و امثال آنها را ختن نامند و همچنین محارم ازواج را هم ختن گویند زیرا اصطلاحاً آنها نیز ختن باشند گفته اند این در عرف ایشان است اما در عرف ما شامل نباشد مگر ازدواج محارم را چنانچه در هدایه و کافی بیان شده و در قاموس گوید ختن داماد است و در مغرب گوید: ختن در زبان عرب هر کسی است که از قبل زن مانند پدر و برادر باشد و در نزد عامه شوهر دختر را ختن نامند چنانچه جامع الرموز گفته است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر