خت و خلوت

«لغت نامه دهخدا»

[خَ تُ / تْتُ خَ وَ] (ص مرکب، از اتباع) وصف است مرجایی را که هیچکس بدانجا نیست یا مردم بدانجا نهایت قلیل است (از یادداشتهای مرحوم مؤلف): با وجودی که کوچه خت و خلوت بود من او را بدانجا دیدم.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر