«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ع مص) رهبری در تاریکی شب کردن و بسوی مقصدی روان شدن خَتع (از متن اللغه) (تاج المصادر بیهقی ||) هجوم متعدی میشود منه: ختع علیهم ختوعاً: هجم علیهم || رفتن روان شدن « علی » کردن (از متن اللغه) این مصدر در این معنی با کلمه می آید، منه: ختع فی الارض ختوعا؛ ذهب و انطلق فی الارض || فرار کردن هزیمت « فی » در این معنی این مصدر با کلمهء سرعت ورزیدن تعجیل کردن: ختع فلان ختوعاً؛ ای اسرع || شتر «|| اضمحل » کردن || از بین رفتن: ختع السراب ختوعاً؛ ای فحل در عقب شتر ماده روان شدن (از متن اللغه ||) لنگانه گام برداشتن: ختعت الضبع ختوعاً.