خث

«لغت نامه دهخدا»

[خُث ث] (ع اِ) خس و خاشاک خشک گذاشتهء سیل (آنندراج) (ناظم الاطباء)( 1 ||) خاشهء سیاه که بر سر آب رود (مهذب الاسماء ||) جامه غوک خشک دیرینه( 2) (آنندراج) جل وزغ خشک دیرینه (ناظم الاطباء) سرگین گاو که برجای اندایند (مهذب الاسماء) ( 1) - عبارت متن اللغه و اقرب الموارد در اینجا چنین است: غثاءُ السیل اذا خلفه و نضب عنه حتی یجف ( 2) - در متن اللغه و اقرب الموارد چنین آمده است: الطحلب اذا یبس و قدم عهده حتی یسواد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر