خج

«لغت نامه دهخدا»

1) [خَ ج ج] (ع مص) شکافتن شق (از اقرب الموارد) (از متن اللغه)( 2) (از منتهی الارب) (از معجم الوسیط) منه: خج العود (از ) معجم الوسیط ||) دفع کردن || کژ جستن باد (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از معجم الوسیط): خجت الریح؛ التوت فی هبوبها فهی خاجه و خجوج || منحرف شدن کشتی از راه راست و مقصد بوسیلهء باد: خجت الریح السفینه؛ صرفتها عن و جهتها بشده عصفها (از معجم الوسیط ||) گائیدن (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب ||) کژ شدن منه: خج ساعده ای التوی ساعده (از متن اللغه) (از معجم الوسیط ||) در بیابان بحرکت در آمدن بیابانی را زیاد پیمودن (از متن اللغه ||) خاک برانگیختن بهنگام راه رفتن (از متن اللغه) (از معجم الوسیط) (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب ||) ریخ( 3) زدن (از منتهی الارب) (از معجم الوسیط) (از اقرب الموارد) ( 1) - فعل آن از باب نصر ینصر است ( 2) - صاحب متن اللغه میگوید است ( 3) - فضلهء جانور است وقتی که روان باشد « شکافتن » اصل معنی آن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر