«لغت نامه دهخدا»
[خَ / خِ لَ بُ دَ] (مص مرکب) خجالت کشیدن تحمل خجالت کردن کسب خجالت کردن : باندازهء بود باید نمود خجالت نبرد آنکه ننمود و بود سعدی (بوستان) گربقیامت رویم بی خرو بار عمل به که خجالت بریم چون بگشایند بار سعدی قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند بس خجالت که ازین حاصل اوقات بریم حافظ.