«لغت نامه دهخدا»
[خُ جَ تَ یِ سَ رَ](اِخ) وی یکی از شاعران قرن چهارم و دورهء سامانیان بوده زیرا که اشعار وی در فرهنگ اسدی آمده است و در تذکره ها نامی ازو نیست (از احوال و اشعار رودکی تألیف سعید نفیسی ص 1147 ) اینک ابیات او منقول از فرهنگ اسدی: بسنده نکردم بتبکوب خویش بر آن شدم کز منش سیر بیش تبکوب ریچالی است که از گوز مغز و سیر و ماست کنند (فرهنگ اسدی ص 25 ) آن مال و نعمتش همه گردید ترت و مرت آن خیل و آن حشم همه گشتند زار وار ترت و مرت تباه و نیست باشد برگیر بیلی باشد سراندر چفته برزگران دارند و بماوراءالنهر بیشتر بود « کنند » کنند و تبر و تیشه و ناوه تا ناوه کشی خارزنی گرد بیابان (فرهنگ اسدی ص 1) درآمد یکی خاد چنگال تیز ربود از کفش گوشت و برد و گریز خاد زغن باشد یعنی مرغ گوشت ربای و او را پند و غلیواج نیز گویند (فرهنگ اسدی ص 104 ) برین شش ره آمد جهان گذر چنین دان که گفتم ترا ای کذر( 1) (فرهنگ اسدی ص 153 ) بازگشای ای نگار چشم بعبرت تات نکوبد فلک بکوبهء کوبین کوبین چیزی بوده که از خوص بافند و بزرک آرد کرده در او کنند و در تنک تیر عصاران گذارند تا روغن از او بیرون آید (فرهنگ اسدی ص 364 ) برگیر کلند و تبر و تیشه و ناوه تا ناوه کشی خارزنی گرد بیابان ناوه پشته ای باشد چوبین (فرهنگ اسدی ص 499 ) بشعر خواجه منم داد شاعری داده بجای خویش معانی از او و سرواده سرواده قافیه بود (فرهنگ اسدی ص 509 ) نشسته بصد خشم در کازه ای گرفته بچنگ اندرون بازه ای بازه چوبی بود میانه نه دراز و نه کوتاه آن را دو دسته گویند (فرهنگ اسدی ص 514 ) مرا غرمج آبی بپختی بپی بپی گر بپختی تویی روسپی پی پیه بود که وزد گویند و بتازی شحم (فرهنگ اسدی ص 521 ) سوزنی سمرقندی در ابیات زیر از او بنام هجاگو نام برده است: من آن کسم که چو کردم بهجو گفتن رای هزار منجیک از پیش من کم آرد پای خجسته خواجه نجیبی خطیری و طیان قریع و عمعق و حکاک فرد یافه درای اگر بعهد منندی و در زمانهء من براستی ز میانشان همه بر آی و درای سمرقندی ( 1) - کذر مردم احمق باشد.