«لغت نامه دهخدا»
[خُ جَ تَ / تِ] (ص مرکب)آنکه طالع نکو دارد آنکه فال نکو دارد آنکه فالش خجسته است آنکه طالعش مبارک است : گفت ای مرغ اگر خبرت خیر است خجسته فال باد (قصص الانبیاء ص 32 ) چون سال نو ز صدر جهان شد خجسته فال فال جهان خجسته شود از جمال صدر سوزنی نظام دین شه میرانیان که بر شاهان خجسته فال تر است از همای و از شهباز سوزنی در بزم تو می خجسته فال است یعنی ببهشت می حلال استنظامی.