خجف

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع اِمص) خفت و سبکی (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب) خفه (متن اللغه ||) تکبر (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) الطیش است « خاء » بر « جیم » مع الکبر (از متن اللغه)( 1) ج، خِجاف ( 1) - در متن اللغه آمده است: صواب در این ماده تقدیم.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر