خجلی

«لغت نامه دهخدا»

[خَ جِ] (حامص) شرم حیاء شرمندگی خجلت (از ناظم الاطباء) (آنندراج) : شکر نخواهد وگرتو شکرش گویی از خجلی روی او شود چو طبرخون فرخی تا بهنگام خواندن نامه خجلی نایدت بروز نشورناصرخسرو هرگاه که حال نو گردد که از آن شرم دارند نفس خواهد که نشان آن شرم بپوشد بدین سبب روح بجنبد و بظاهر پوست میل کند تا باز دارد شکل خجلی ظاهر و رخسار خجل سرخ شود (ذخیرهء خوارزمشاهی) راحت مردم طلب آزار چیست جز خجلی حاصل این کار چیستنظامی بنگر تا چند ملامت برم کاین خجلی را بقیامت برمنظامی تا سحر گه نخفت از آن خجلی دیده بر هم نزد ز تنگ دلینظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر