خجندی

«لغت نامه دهخدا»

[خُ جَ ] (اِخ) عمر بن هارون بن طالب خجندی شیخ بزرگوار و صالحی است از بزرگان صوفی که بحسن سیرت مشهور بوده است اصل او از خجندی است ولی در حلب شام سکونت گزید از اباسعید و محمد بن علی بن ابی صالح ذباس حدیث شنید و در بغداد نیز بخدمت ابوسعید عبدالجلیل بن محمد بن حسن رسید و در مکه ابومحمد عبدالملک انصاری را ملاقات کرد مسموعات او را اصلی نیست (چنانکه عادت صوفیان است) من او را هم در بغداد و هم در حلب ملاقات کردم و ابیاتی نیز از او نوشتم (از انساب سمعانی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر